Non tiña cartos para comer e no porto foi comer a unha taberna unha ducia de ovos cocidos e marchou sen pagar. O home foi para América e fixo fortuna. Cando veu, no mesmo porto había unha igrexa e foi rezar. Só deixaba un, e dixéronllo, e tamén lle botou.
Foi comer á mesma casa na que comera cando marchara e mais pagar con reutos o que lle quedara debendo. Pero o taberneiro, como era egoísta, preguntoulle cantos anos botara na América e, despois, o home díxollo. O taberneiro botoulle contas aos ovos que, botados a pitos, podía criar moitos pitos. E tanto lle sumaba que o home tiña que lle deixar a fortuna alí.
En vista diso, non lle pagou nada e púxolle preito.
E, cando estaban no choio do preito, o taberneiro estaba a punto de gañar. Pero entón chegou un home súando e fatigado, e dixo que viña de cocer fabas para sementar. E o xuiz díxolle:
-Cocer fabas para sementar? As fabas cocidas non nacen.
E el contestoulle:
-E os ovos cocidos non crían pitos
Gracias a isto gañou o preito o que viñera de América
Ningún comentario:
Publicar un comentario